Ik werk secuur, met respect, en voel goed aan wanneer het juiste moment is om te fotograferen en wanneer het beter is om ruimte te laten voor privacy; ik beweeg mee met de emoties en gebeurtenissen die ontstaan. En altijd dat iedereen zich kan concentreren op het afscheid nemen en ik de essentie van de dienst vastleg. Van de intieme momenten van verdriet, liefde en gebaren van troost, een glimlach en het samenzijn. Maar ook de bloemen en persoonlijke details zullen niet ontbreken.

Mijn werkwijze is gericht op een 'documentaire' reportage (een verzameling beelden) die niet alleen de gebeurtenissen van de dag weerspiegelen, maar ook de kracht en liefde tonen om die lief te hebben en te herinneren. Zodat je – als je daar aan toe bent – kunt terugbladeren naar die dag. En kunt voelen: we waren samen, er was liefde, er was steun.

Ik fotografeer  al zolang ik mij kan herinneren.  Het is voor mij een krachtige manier om verhalen te vertellen die bij mij herinneringen, gevoelens, geuren en geluiden weer een stukje tot leven brengt. 

Het vertellen van verhalen - door middel van fotografie - van een afscheid of uitvaart is deels door mijn jeugd ontstaan. Mijn moeder heeft jarenlang gewerkt in de uitvaartbranche waardoor ik ben opgegroeid met verhalen en inzichten in het leven en - plots en onverwachts - afscheid nemen. Verhalen over dierbare overledenen, families en nabestaanden en het werk in de uitvaartbranche dat altijd mijn interesse heeft.  Het iets kunnen betekenen voor anderen in momenten van verlies en verdriet.

In 2012 heb ik mijn eerste, persoonlijke afscheid en uitvaartvastgelegd, namelijk die van mijn Opa. Met respect, zorgvuldigheid en zachtheid heb ik hem en alle details van deze emotionele, mooie afscheid gefotografeerd. Waarom? Om herinneringen van deze gebeurtenis tastbaar te maken voor degenen die achterblijven. Nú, jaren later - met een dementerende Oma - zijn deze foto's meer dan waardevol en kunnen we erover blijven praten, met behulp van de foto's.

In 2021 werd ik - door iemand die ik persoonlijk ken - gevraagd of ik een afscheid wilde fotograferen. Zonder aarzeling wist ik: dit klopt, dit wil ik graag doen, voor hem, voor zijn familie, voor iedereen die ermee in aanraking komt. De jaren erna heb ik meerdere uitvaarten mogen vastleggen en in 2022 heb ik de bewuste keuze gemaakt om me volledig te richten op afscheid- & uitvaartfotografie. En het is veel meer dan vakmanschap en een camera: empathie, zorg en respect zijn belangrijke kernwaarden om waardevolle en dierbare herinneringen vast te leggen.

En het klinkt, of leest in dit geval, vreemd, maar ik ben er trots op om families te mogen ondersteunen tijdens een van de meest ingrijpende momenten in hun leven. Dat mijn fotografie mag bijdragen bij hun troost, steun en bij rouwverwerking vind ik een hele eer. Mijn doel is om met liefdevolle en integere beelden een blijvende herinnering te creëren, zodat het leven, de liefde en verbondenheid van/met de overledene op een prachtige manier wordt gekoesterd en kan voortleven.

Alles wat het verhaal van het afscheid vertelt. Niet elke familie wil alles laten vastleggen — en dat hoeft ook niet. Het belangrijkste is dat het past bij jouw/jullie gevoel en wensen. Hieronder een voorbeeld:

- Voorbereiding thuis of op locatie: Denk aan het moment van samenkomen, het klaarmaken van de overledene, de rouwkamer of aula, bloemen die worden neergelegd, rituelen in kleine kring.

- Kistsluiting (indien gewenst): Een bijzonder en kwetsbaar moment. Niet iedereen wil dit laten vastleggen, maar als het wél gebeurt, dan gebeurt het vaak ingetogen en van afstand.

- Aankomst van genodigden: Handen die elkaar vasthouden, omhelzingen, blikken — kleine gebaren met veel betekenis.

- De ceremonie / afscheidsdienst: De spreker(s), rituelen, kaarsjes, bloemlegging, het omarmen van de kist – in sfeer en overzicht, zonder te storen.

- Rouwstoet / gang naar de begraafplaats of crematorium: Bijvoorbeeld het dragen of begeleiden van de kist, het sluiten van de rouwauto, het meelopen of -rijden van nabestaanden.

- Laatste groet bij de kist: Bloemen, brieven, een aanraking – intieme momenten waarin je als fotograaf bijna onzichtbaar aanwezig bent.

- Begraven of cremeren (indien gewenst): Het neerlaten van de kist, het strooien van bloemen of aarde, het aansteken van kaarsen.

- Samenkomst na afloop (condoleance): Gesprekken, verbondenheid, een warme sfeer.

Van kleine, intieme ceremonies tot grotere herdenkingsdiensten. Ik ben er om deze momenten puur, met zorg, respect en liefdevol vast te leggen.

Vooraf is het moeilijk in te schatten hoe waardevol afscheid- en uitvaart foto's zullen zijn. Met hoeveel woorden en foto's ik je dit kan vertellen, je gaat het zelf ervaren. 

Als persoon en professioneel afscheid- uitvaartfotograaf kan ik je garanderen dat de foto's je herinneren aan een moment vol liefde en verbondenheid. Waar woorden soms tekortschoten en de

aanwezigheid van en met elkaar kracht geeft. Een mooie fotoreportage die, hoe emotioneel ook, later juist heel waardevol is. 

Van een hand op je schouder. Een blik die meer zegt dan duizend woorden. Een bloem, een traan, een warme omhelzing. Een kind dat speelt of genodigden die staan te wachten voor de condoleance. Het zijn vaak de kleinste gebaren die het meest raken. Maar juist die momenten verdwijnen soms in de roes van de dag.

Foto's kunnen in dit verhaal enorm troostend zijn. Het geeft een verbinding en aanleiding om erover te praten, te delen en het helpt bij de rouwverwerking. Deze foto's worden immers dé blijvende herinnering aan deze emotionele dag.

Je kunt twijfelen over het feit of je de foto’s later echt gaat bekijken of juist liever wilt vermijden. Weet dat als er foto's zijn, je een keuze hebt om ze wel of niet te bekijken. En weet: je hoeft de foto’s niet meteen te bekijken. Ze mogen ook even rusten. Tot het moment komt dat je eraan toe bent.

Het vastleggen van verdriet en rouw kan aanvoelen als iets wat ‘niet hoort’ of wat confronterend is. Mensen zijn vaak niet gewend om dit soort momenten op beeld te hebben, en het kan als ongewoon voelen. Maak je hier geen zorgen over. Het mag er zijn!

Misschien weet je nog niet zeker of je dit wel wilt. Dat is heel normaal. Het is geen gemakkelijke beslissing. Soms voelt het vreemd om een fotograaf te vragen op zo’n intiem moment. Er is immers een onbekend persoon met een camera aanwezig die de uitvaart en de persoonlijke, gevoelige, intieme aard van het afscheid vastlegt.

Ze loopt rond en fotografeert; dat merk je toch? Het antwoordt is ja. Ik kan helaas niet onzichtbaar zijn en je zult mij zien lopen en staan, maar niet horen; ook mijn apparatuur hoor je niet.

Je kunt twijfelen over het feit of je de foto’s later echt gaat bekijken of juist liever wilt vermijden. Weet dat als er foto's zijn, je een keuze hebt om ze wel of niet te bekijken. En weet: je hoeft de foto’s niet meteen te bekijken. Ze mogen ook even rusten. Tot het moment komt dat je eraan toe bent.

Wat ik vaak hoor: “Ik dacht dat ik het niet nodig had, maar wat ben ik dankbaar dat we het toch gedaan hebben.” 

Voel je vrij om er rustig over na te denken, en heb je vragen of wil je kennis maken? Dat kan.